نوشته های یک ذهن مشغول

واااااااای، این کارو دارم اون کارو دارم این جا مونده، اونجا رو اپلای نکردم اینجا رو بررسی نکردم، مدارک برا اینجا آماده نیست، فلان چیزو نخوندم، برا کنکور نخوندم، ددلاین گذشت، این اون…

بعدش آدم نگاه میکنه، همه ی کارا حالا یکم بالا و پایین، یکم با کیفیت تر و یکم بی کیفیت تر، کامل و ناقص، انجام میشه و میره. ولی این خود آدمه که هیچ چیز از زمان گذشته نفهمیده. انگار یه پودر بی حسی ریختن رو آدم، یه پودر که خاصیت الکل رو داره. غافلت میکنه، از زمان، از مکان. فقط بگذره. اگه دقیقا همین کارا رو ولی هوشیار میکردم، خیلی بیشتر لذت میبردم از زندگی… ولی الان، فقط زمان میگذره و توش یه سری کار بالاخره انجام میشه. ولی مثل یه آدم که آلزایمر داره، من هیچی از هیچ اتفاقی نمیفهمم.

حتی میدونم که غافلم. ولی راه هشیار شدن رو بلد نیستم. انگار زندگی همین پوشش خاکستری که رو همه جا نشسته رو گذاشته. هیچی زنده نیست. فقط همه چی، مثل تصویر، میاد و میره. و من هیچ درکی از هیچ اتفاقی ندارم.

انگار تو شوکم. تو شوک زندگی… و زندگی این جوری، خیلی بی مزه ست.

کاش یکی میومد آب میریخت رو روحم، میگفت بیدار شو! خیلی وقته خوابی…

ولی من دقیقا مثل کسی که خوابه ولی از خواب نمیپره و داره همین جوری خواب(نه حتی لزوما کابوس) میبینه، دارم عذاب میکشم… مثل کسی که باید بیدار شه و بره دستشویی، ولی نمیتونه.

واقعا راهی نیست؟

می رسن روزایی تو زندگی که واقعا واژه ی بالا در مورد آدم صدق می کنه. به هر دری می زنی آروم نمیشی! هی فکر می کنی نکنه اونایی که دوستت دارن رو ناراحت کنی، بعد یهو فکر می کنی کو؟ اصلا مگه دوستت دارن؟ بعد می تونی کاملا منطقی و روشن اثبات کنی که حتی مامانت هم دوستت نداره.(اگر شما نتونستین این کارو بکنین، بیاین پیش من! من می تونم اینو بهتون اثبات کنم! فقط لازمه الان بیاین! چون اگه از حالت”روانی” خارج شین، دیگه قابلیت اثبات رو از دست میدین!)

بعله… یک چنین روزایی که به پر و پای همه بپیچی و کسی نتونه نزدیکت بشه هست تو زندگی. بعضی وقتا فکر می کنم زندگی اصلا همینه، فقط آدما بعضی وقتا یادشون میره. همه چیز رو محور خود آدم می چرخه، و این خیلی بیریخته به نظر من. محوریت خود واقعا بیریخته ولی هیچ شکل جایگزینی پیدا نکردم من که منطقی باشه.تو نمی تونی رو محور بقیه بچرخی که رو محور خودشون می چرخن! این یه جور عدم تعادل ایجاد می کنه و منطقی هم نیست.

خیلی احساس ناتوانی می کنم.

جالبه که دنیای اینترنت یه چیز باحال که قبلا ها احتمالا یه بیماری سخت بوده رو تبدیل به یه نورم اجتماعی کرده. دوگانگی شخصیتی. یعنی تو یه شخصیت مجازی داری که قدرتمند، خشمگین، بی باک و رک ئه، و یه شخصیت مظلوم و ساکت و ناتوان واقعی. بعد انگار انتقام این مظلومیت و ناتوانی رو با اون شخصیت قدرتمند و رکت میگیری. و احتمالا در نهایت احساس بهتری پیدا می کنی.

توضیح میدم براتون منظورمو. مثلا در دنیای واقعی یک اتفاقی میفته که خوشایند نیست برات. شخصیت واقعی تو، ناتوانه از این که اون اتفاق رو حل و فصل کنه. خب طبیعتا راحت تر اینه که هر کس وقتی که احساس ظلم از طرف بقیه کرد، خیلی سریع دادگاه درونی تشکیل بده و قضاوت کنه و حکم صادر کنه. مجازات اعلامی برای فردی که به نظر شما به شما ظلم کرده این خواهد بود که به بدترین شکل ممکن، هر چی از دهنتون در اومد رو در قالب مبهم و غیر مستقیم به طرف بگین. بعضی وقتا بعضی از آدمهایی که من خیلی هم براشون احترام قائلم جوری حرف می زنن در همین قالب با بقیه اشخاص که من باورم نمیشه که طرف می تونه اصلا این جوری حرف بزنه تو زندگیش(این قدر شخصیت واقعی به ظاهر آرومی داره) یه جورایی یه چیزی بین غیبت و رو درروییه این جور حرف زدن ها! یکی از دلایلی که غیبت کردن بده اینه که حرفی که در مورد کس دیگه می زنید، خیلی راحت، حتی اغراق آمیز و بدون نگرانی میزنید. که اگه طرف بود شاید این جوری حرف نمیزدید.

نکته ی این جور حکم ها اینه که اصلا عادلانه نیستن. چون نه حرفی شنیده شده، نه حرفی زده شده، و حکم صادر شده و اجرا شده. هیچ اعتراضی هم نمیشه کرد به هیچ کدوم از این حکم ها، چون معلوم و مشخص نیست، اجرا کننده حکم مسئولیتش رو نمی پذیره چون کاری نکرده و و و. تازه حق هم داشته چون بهش ظلم شده بوده. (به نظر خودش)

حالا به این که این جور محاکمه ها ممکنه سوتفاهم های زیادی ایجاد کنه هم کاری نداریم. که هر کس که حکم اجرا شده رو بخونه بتونه یه جوری موضوع رو به خودش ربط بده و یا اینکه حتی اگه به خودشم ربط نده حداقل یکم ذهنش مشغول شه که این کی بود چی بود و فلان.

چیزی که بهش توجه می کنیم اینه که اینجور زندگی کردن بده. به نظر شما بد نیست؟

پی نوشت با ربط: این پست به خودمم برمیگرده هر وقت شخصیت مجازیم با حقیقیم فاصله بگیره.

بعد یه جاهایی میرسه، میبینی که ای بابا جدی جدی چرا این قدر زندگی رو جدی گرفتی آخه. سر و تهش یه چشم بهم زدنه. تمام غمها، شادی ها، نگرانی ها، امیدها، و کلا زندگی در یک کلمه، دقیقا در یک لحظه بالاخره تموم میشه. همش آدم خودشو با فاصله تا اون موقع می بینه ها، ولی مگه خودتو تا این سن هم وقتی بچه تر بودی با فاصله نمی دیدی؟ مگه خودتو با احساساتی شدن، با عاشق شدن، با بزرگ شدن، با دانشجو و فارغ التحصیل شدن، با از دست دادن عزیزان و با همه ی اینا با فاصله نمی دیدی؟ حالا چشماتو ببند، فکر کن پنجاه و پنج سالته. خیلی دوره؟ حرفم اینه که بهش می رسی. بدون این که بفهمی کی و چه جوری. بالاخره بهش می رسی، و شرط می بندم اگه اون موقع ازت بپرسم که حست چیه؟ میگی یه چشم بهم زدن گذشت.

موضوع اینه که اگه اینجا یه محل گذره، خوب ازش رد شی! میدونی مثل این بازی های شهر بازی می مونه. خفن ترینش که تو آمریکاس، سوار یک ترنت می کنه، می پرونتت تا 128 متر هوا، بعد هم سقوط می کنی زمین. کل این بازی 8 ثانیه طول می کشه. یعنی از لحظه ای که تصمیم بگیری که بازی رو تجربه کنی تا لحظه ای که بازی رو تجربه کرده باشی، کلا هشت ثانیه فاصله است. ولی کلی فرقه، بین قبل و بعدش. میگن بعضی هورمونها در طی این فعالیت هیجان انگیز توی بدن آدم آزاد میشن که احتمالا تو کل زندگیش هیچ وقت آزاد نشدن.

شاید زندگی هم همینه. انگار داشتی تماشا می کردی همین جوری، بعد گفتی ااا بیام یه دور بازی کنم اینجا. خیلی کوتاه، خیلی تاثیرگذار. برای تجربه بعضی از چیزایی در مجموع کل زندگیت(که این فقط یه قسمتشه) که فقط می تونستی از همین راه تجربه کنی.

پی نوشت بی ربط: دوست داشتن واقعا زیباست. هر چند سخت.

سپیده فردا میره.

این خبر خودش به تنهایی می تونه حال منو بد کنه، اما وقتی کنارش خبر بعدی که من در میان حسادت و حرص و غم عمیق اسیرم قرار می گیره، حالمو خیلی افتضاح تر می کنه.

یعنی توی این شرایط حتی دوستی هم کنارم نیست که دلمو به اون خوش کنم.

خدایا اگه با حکمتت درهای زندگیمو بستی، با رحمتت چه در دیگه ای رو باز کردی؟ بگو کدوم وره سریع تر پیداش کنم. چون اکسیژن اینجا داره تموم میشه.

پی نوشت: خودم می دونم که بهتره خودمو لوس نکنم و بچه ها دارن تو سومالی از گرسنگی می میرن، نصف مردم دنیا اصلا حتی وسیله ارتباطی ندارن، چقدرشون حتی توالت بهداشتی ندارن، چقدرشون شب جا برای خوابیدن ندارن، چقدرشون خانواده شونو یه جا از دست دادن و خلاصه… این حرفا رو نگفتم که مصداق نا شکری باشه. صرفا تخلیه احساسم بود. آخه می دونی، هر آدمی به نسبت قدرتش.