بعدش آدم نگاه میکنه، همه ی کارا حالا یکم بالا و پایین، یکم با کیفیت تر و یکم بی کیفیت تر، کامل و ناقص، انجام میشه و میره. ولی این خود آدمه که هیچ چیز از زمان گذشته نفهمیده. انگار یه پودر بی حسی ریختن رو آدم، یه پودر که خاصیت الکل رو داره. غافلت میکنه، از زمان، از مکان. فقط بگذره. اگه دقیقا همین کارا رو ولی هوشیار میکردم، خیلی بیشتر لذت میبردم از زندگی… ولی الان، فقط زمان میگذره و توش یه سری کار بالاخره انجام میشه. ولی مثل یه آدم که آلزایمر داره، من هیچی از هیچ اتفاقی نمیفهمم.

حتی میدونم که غافلم. ولی راه هشیار شدن رو بلد نیستم. انگار زندگی همین پوشش خاکستری که رو همه جا نشسته رو گذاشته. هیچی زنده نیست. فقط همه چی، مثل تصویر، میاد و میره. و من هیچ درکی از هیچ اتفاقی ندارم.

انگار تو شوکم. تو شوک زندگی… و زندگی این جوری، خیلی بی مزه ست.

کاش یکی میومد آب میریخت رو روحم، میگفت بیدار شو! خیلی وقته خوابی…

ولی من دقیقا مثل کسی که خوابه ولی از خواب نمیپره و داره همین جوری خواب(نه حتی لزوما کابوس) میبینه، دارم عذاب میکشم… مثل کسی که باید بیدار شه و بره دستشویی، ولی نمیتونه.

واقعا راهی نیست؟

خیلی وقته که دارم به ظلم هایی که به خودم کردم فکر می کنم. زیادن واقعا. اما بالاخره داره به یه نتایجی میرسه.

میخوام یه فیلمنامه یا یه نمایشنامه بسازم. بعد توش بگم که اصلا اینجوری نیست که هیچ کی منو دوست نداره. من خودم خودمو دوست دارم.

بله شما! همون شمایی که منو ندیده میگیری، آها اون یکی که وایسادی اونجا و فکر می کنی که من مهم نیستم. آهای اون یکی که جواب منو نمیدی، اون یکی که فکر می کنی دنیا با من و بی من فرقی نداره… داره آقا. برای من، فرق داره. برای من، دنیا با من و بی من فرق داره. برای من، من مهمم! من جواب خودمو میدم. و اگر چه همیشه تلاشم جواب نمیده، اما سعی می کنم خودمو ندیده نگیرم.

واقعا داشتم فکر می کردم که این همه مردم هستن، در حرص و ناراحتی و عذاب از طرف دیگرانن، وقتی که یه ظلمی بهشون میشه میترکن، میخوان طرفو بترکونن، ولی همه، خودشونو دارن. که میتونه بدون هیچ چشمداشتی، واقعا و در “همه” ی شرایط، حضور داشته باشه، به اندازه تو نگران باشه، به اندازه تو براش مهم باشه و این خودت، تنها کسیه که این شرایط رو داره.

باشه آقا! همه تون تو زندگی های خوبتون غرق شین. من وجودم ارزشمنده. میدونم که برای شما نه، برای خودمو عرض کردم. من برام خودم کافیم برای اینکه توی زندگی خودم، خوب باشم، برای خودم بهترین باشم. زندگی خوب شما برای شما، زندگی خوب من برای خودم.

من خودمو دوست دارم. من خیلی از آدما رو هم دوست دارم.

اگر هم منو دوست ندارین، اگه دلیل خوبی داشته باشه سعی می کنم اون دلیله رو رفع کنم در خودم،  ولی نه برای اینکه شما منو دوست بدارین.

نمیدونم اصلا کسی میبینه اینجا رو یا نه! این حرفا ولی، برای اینکه بعدا متوجه احساسات امروزم باشم و برای ثبت در تاریخ زندگی من، لازم بود.

یه روزی این رکورد هفته و ماه و شاید حتی سال بشه… اما اولین رکورد روزش، امروزه! 27 آذر.

این همه بی وفایی، ندارد ثمر

به خدا اگر از من، نگیری خبر

نیابی اثرم….

بیشتر،

برای من، وقتی که تو بودی

دلتنگم.

پی نوشت: خدا رحمت کند کسی را که فاتحه ای به همراه صلوات بفرستد…

بعله… یک چنین روزایی که به پر و پای همه بپیچی و کسی نتونه نزدیکت بشه هست تو زندگی. بعضی وقتا فکر می کنم زندگی اصلا همینه، فقط آدما بعضی وقتا یادشون میره. همه چیز رو محور خود آدم می چرخه، و این خیلی بیریخته به نظر من. محوریت خود واقعا بیریخته ولی هیچ شکل جایگزینی پیدا نکردم من که منطقی باشه.تو نمی تونی رو محور بقیه بچرخی که رو محور خودشون می چرخن! این یه جور عدم تعادل ایجاد می کنه و منطقی هم نیست.

خیلی احساس ناتوانی می کنم.

توضیح میدم براتون منظورمو. مثلا در دنیای واقعی یک اتفاقی میفته که خوشایند نیست برات. شخصیت واقعی تو، ناتوانه از این که اون اتفاق رو حل و فصل کنه. خب طبیعتا راحت تر اینه که هر کس وقتی که احساس ظلم از طرف بقیه کرد، خیلی سریع دادگاه درونی تشکیل بده و قضاوت کنه و حکم صادر کنه. مجازات اعلامی برای فردی که به نظر شما به شما ظلم کرده این خواهد بود که به بدترین شکل ممکن، هر چی از دهنتون در اومد رو در قالب مبهم و غیر مستقیم به طرف بگین. بعضی وقتا بعضی از آدمهایی که من خیلی هم براشون احترام قائلم جوری حرف می زنن در همین قالب با بقیه اشخاص که من باورم نمیشه که طرف می تونه اصلا این جوری حرف بزنه تو زندگیش(این قدر شخصیت واقعی به ظاهر آرومی داره) یه جورایی یه چیزی بین غیبت و رو درروییه این جور حرف زدن ها! یکی از دلایلی که غیبت کردن بده اینه که حرفی که در مورد کس دیگه می زنید، خیلی راحت، حتی اغراق آمیز و بدون نگرانی میزنید. که اگه طرف بود شاید این جوری حرف نمیزدید.

نکته ی این جور حکم ها اینه که اصلا عادلانه نیستن. چون نه حرفی شنیده شده، نه حرفی زده شده، و حکم صادر شده و اجرا شده. هیچ اعتراضی هم نمیشه کرد به هیچ کدوم از این حکم ها، چون معلوم و مشخص نیست، اجرا کننده حکم مسئولیتش رو نمی پذیره چون کاری نکرده و و و. تازه حق هم داشته چون بهش ظلم شده بوده. (به نظر خودش)

حالا به این که این جور محاکمه ها ممکنه سوتفاهم های زیادی ایجاد کنه هم کاری نداریم. که هر کس که حکم اجرا شده رو بخونه بتونه یه جوری موضوع رو به خودش ربط بده و یا اینکه حتی اگه به خودشم ربط نده حداقل یکم ذهنش مشغول شه که این کی بود چی بود و فلان.

چیزی که بهش توجه می کنیم اینه که اینجور زندگی کردن بده. به نظر شما بد نیست؟

پی نوشت با ربط: این پست به خودمم برمیگرده هر وقت شخصیت مجازیم با حقیقیم فاصله بگیره.

موضوع اینه که اگه اینجا یه محل گذره، خوب ازش رد شی! میدونی مثل این بازی های شهر بازی می مونه. خفن ترینش که تو آمریکاس، سوار یک ترنت می کنه، می پرونتت تا 128 متر هوا، بعد هم سقوط می کنی زمین. کل این بازی 8 ثانیه طول می کشه. یعنی از لحظه ای که تصمیم بگیری که بازی رو تجربه کنی تا لحظه ای که بازی رو تجربه کرده باشی، کلا هشت ثانیه فاصله است. ولی کلی فرقه، بین قبل و بعدش. میگن بعضی هورمونها در طی این فعالیت هیجان انگیز توی بدن آدم آزاد میشن که احتمالا تو کل زندگیش هیچ وقت آزاد نشدن.

شاید زندگی هم همینه. انگار داشتی تماشا می کردی همین جوری، بعد گفتی ااا بیام یه دور بازی کنم اینجا. خیلی کوتاه، خیلی تاثیرگذار. برای تجربه بعضی از چیزایی در مجموع کل زندگیت(که این فقط یه قسمتشه) که فقط می تونستی از همین راه تجربه کنی.

پی نوشت بی ربط: دوست داشتن واقعا زیباست. هر چند سخت.

این خبر خودش به تنهایی می تونه حال منو بد کنه، اما وقتی کنارش خبر بعدی که من در میان حسادت و حرص و غم عمیق اسیرم قرار می گیره، حالمو خیلی افتضاح تر می کنه.

یعنی توی این شرایط حتی دوستی هم کنارم نیست که دلمو به اون خوش کنم.

خدایا اگه با حکمتت درهای زندگیمو بستی، با رحمتت چه در دیگه ای رو باز کردی؟ بگو کدوم وره سریع تر پیداش کنم. چون اکسیژن اینجا داره تموم میشه.

پی نوشت: خودم می دونم که بهتره خودمو لوس نکنم و بچه ها دارن تو سومالی از گرسنگی می میرن، نصف مردم دنیا اصلا حتی وسیله ارتباطی ندارن، چقدرشون حتی توالت بهداشتی ندارن، چقدرشون شب جا برای خوابیدن ندارن، چقدرشون خانواده شونو یه جا از دست دادن و خلاصه… این حرفا رو نگفتم که مصداق نا شکری باشه. صرفا تخلیه احساسم بود. آخه می دونی، هر آدمی به نسبت قدرتش.

من خیلی دلم می خواد هر روز بنویسما، ولی هنوز اینترنت ندارم! هر چند که به زودی میگیرم پس احتمالا به زودی خیلی آمار نوشتنم میره بالا.

داشتم فکر می کردم روزهایی که این قدر ذهنم درگیره، واقعا حیفه چیزی ازشون باقی نمونه! شاید در آینده یادم بره این روزا رو، کلا تجربه نشون داده که یادم رفتن خوب نیست.

این روزا تقریبا همه ی سرفصل هایی که می تونه برای یه آدم مهم باشه تو زندگیش، (به جرئت می تونم بگم که الان چیزی که مهم باشه و من این روزا درگیرش نباشم توی ذهنم نیست و این واژه ی همه میتونه با احتمال خوبی صحیح باشه) توی زندگیمن. میدونی سختی همه ی این سرفصل ها، تصمیم گیری در موردشونه. شاید همه ی اینا همیشه باشنا، ولی یه زمانی وقتشون نرسیده(کوچولویی) یه زمانی زمان تصمیم گیریه(الان) و یه زمانی زمان محکم و مصمم قدم برداشتن و جلو بردن تصمیمته(که بزرگ شدی) و به نظر من بین این سه تا اون قسمت تصمیم گیری از همه ش سخت تره. هر تصمیم کوچکی که الان بگیری می تونه یه زندگی کاملا متفاوت برات بسازه. این که میگم کاملا متفاوت واقعا منظورم کاملا ئه ها! و الان من توی همه ی این سرفصل ها سر پله تصمیم گیری وایسادم.

یه فیلمه بود”man of the family” اگه اشتباه نکنم که ماجرای یه مرده بود (Nicholas Cage) که یه دوست دختری داشت که می خواستن با هم ازدواج کنن و اینا، تا یه موقعیت شغلی خفن براش تو یه کشور دیگه پیش اومد و این گفت که من میرم و زودی برمیگردم، و رفت و دیگه بر نگشت و سالها از روش گذشت. یه روز یه فرشته ای اومد اینو برد تو یه عالم دیگه، و این توی اون عالم دید که در اون زمان با دوست دخترش مونده و نرفته سراغ اون موقعیت شغلی خفنش، با هم ازدواج کردن و دو تا بچه دارن و اینا. خلاصه، طرف کلی اولش ناراحت شد ولی بعدش دید که چقدر زندگی اون جوری بهتر بود با اینکه خفن پولدار نبود و اینا، کلی چیزهای بهتر تو زندگیش داشت مثل دو تا بچه ی خوب و عشق و یه زندگی آروم. بعد فرشته هه برگردوندش به واقعیت و این همون مدیر عامل خفن شد. رفت دنبال دختره، دید که اتفاقا اونم توی آرزوهای مادیش که درست یادم نیست چی بود، کلی خفن شده و تنهاست. (مثلا فرض کنیم (چون یادم نیست) استاد دانشگاه شده بود)خلاصه… پیام اخلاقی داستان این بود که اگه ازدواج کنین به آرزوهاتون نمی رسینD:. نه شوخی می کنم، پیام اخلاقی داستان این بود که ممکنه تو یه زمانی فکر کنی تصمیم درست رو گرفتی ولی واقعا چیزی که باعث شادی بیشترت بوده باشه اون تصمیم درسته که تو فکر میکردی نبوده. حتی اگه واقعا مرد خانواده اونقدر پولدار نشده بود و زن خانواده به آرزوهای مادیش نرسیده بود، باز هم اونا در با هم بودن شادتر بودن.

خلاصه… خواستم بگم که این جوریه، بعضی وقتا که وقت تصمیم گیریه، هر تصمیمی میتونه یه دنیای متفاوت برات بسازه. یه دنیای کاملا متفاوت. به خاطر همین می گم که سخت ترین بخشش تصمیم گیریه.

خب دیگه من نمیخواستم این قدر حرف بزنمD: زیاد شد! بقیه ش باشه برای پست های بعدی.

پی نوشت: عنوان این بخش با تفکر فراوان انتخاب شد! که پارادوکس دارد. با تشکر!:))